To Τέρας του Αμφιλόχness

(Για να διαβάσετε το προηγούμενο κεφάλαιο κάντε κλίκ εδώ)

Την επόμενη μέρα το απόγευμα,λίγο έξω από το Γκρίμποβο (και όχι Γρίμποβο).

Δεν ήταν μια από τις καλύτερες μέρες του καλοκαιριού για τον μικρό Τρύφωνα. Ανέβαζε με ταλαιπωρία το ποδηλατάκι ΒΝΧ που του είχε χαρίσει ο ξάδερφος, στην μεγάλη ανηφόρα λίγο έξω από το χωριό. Η υπόλοιπη παρέα, που τον περνούσε τόσο σε ηλικία όσο και σε δυνάμεις, είχε ήδη φτάσει στην πλατεία και έτρωγε παγωτό. Η ζέστη ανυπόφορη. Ο Τρύφωνας ένιωθε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν με κάθε σταγόνα ιδρώτα που εξατμίζονταν στη άσφαλτο. Θα μπορούσε να κάνει την υπερπροσπάθεια ίσως, αλλά τι νόημα είχε;  Μόλις έφτανε στην πλατεία θα τον κορόιδευαν οι υπόλοιποι για το πόσο μικροκαμωμένος και αδύναμος είναι.
Έτσι λοιπόν, στην προτελευταία στροφή πριν ξεκινήσει ο γλυκός κατήφορος, αποφάσισε να ξεκουραστεί στην άκρη του δρόμου κάτω από ένα πλατάνι. Ο Τρύφωνας βυθίστηκε σε φαντασιώσεις εκδίκησης όπου μεγαλυτερότερος και δυνατοτερότερος θα έδερνε τα υπόλοιπα παιδιά και θα ίδρυε το δικό του βασίλειο τρόμου και μεγαλείου. Τις σκέψεις αυτές διέκοψε ένας ήχος μουσικής που έρχονταν απο το beyond. Κοίταξε στον δρόμο στους πρόποδες του λόφου και είδε ένα σύννεφο σκόνης να πλησιάζει. Η μουσική δυνάμωνε ολοένα και περισσότερο. Πολύ αργότερα όταν έγινε 18 αναγνώρισε πως το τραγούδι ήταν το Jungling Jack  από Nick Cave and the bad seeds. Μόνο που το rythm section κάλυπτε ο σάπιος ήχος της μηχανής ενός Opel Kadett. Δεν μπόρεσε να διακρίνει τον οδηγό αλλά ήλπιζε πως θα τον ν πετούσε μια βόλτα μέχρι το χωριό. Άπλωσε το χέρι να κάνει ωτοστόπ καθώς είχε τέλεια στο μυαλό του την επική του είσοδο στην πλατεία. To αμάξι έφτασε στην στροφή με τη μουσική και την μηχανή να ουρλιάζουν με ανίερη έκσταση. Τον προσπερνάει, σπινιάρει και πετάει μια πέτρα από τον δρόμο με δύναμη στο μέτωπο του. Ο Tρύφωνας, που του χρόνου θα πήγαινε πρώτη κανονική, μονολόγησε: “Fuck my Life”.

Ο Αλέξης Αστυνόμος ούτε που τον είδε τον πιτσιρικά που έκανε ωτοστόπ. Με τον nick cave στο background είχε καρφωμένο στο μυαλό του, το πρόσωπο της Σοφίας. Έπρεπε να φτάσει στην Ατενούπολη. Απο εκεί θα έπερνε το καράβι για την Μύκεθνο, όπου θα έβρισκε το Κάμπινγ Αλαφροίσκιωτος. Έπρεπε να βρει ποιος της σκότωσε. Έπρεπε να μάθει την αλήθεια. Το υποσχέθηκε στον αδερφό της καθώς τον πυροβολούσε στο πόδι. Στο διπλανό κάθισμα είχε τις σημειώσεις του. Πρόλαβε και έριξε μια ματιά το προηγούμενο βράδυ και διαπίστωσε πως είχε κάνει αξιοπρεπή δουλειά για ερασιτέχνης. Είχε φτιάξει χάρτη, με όλες τις φυλές και τα γενεαλογικά δέντρα των οίκων που έκαναν κουμάντο στο κάμπινγκ. Από τα ηχεία ακουγόταν πλέον το Lay me Low…

Έχοντας αφήσει πίσω το Γκρίμποβο ο Αστυνόμος πλησίαζε στο μικρό λιμάνι του Άμφιλοχ, στην λιμνοθάλασσα Αμφιλόχness. Για αυτή τη μικρή κωμόπολη ήξερε μόνο δύο πράματα: Σηματοδοτεί ότι έχει άλλο “τόσο” για να φτάσει στην Ατενούπολη και πως το 36% των νέων αυτοκτονεί στα 16. Ο αστυνόμος ανέβαινε τον μοναδικό κεντρικό δρόμο της πόλης και το όπελ καντετ πραγματικά αγκομαχούσε.
“Έλα αγόραρε μου! μη με εγκαταλείπεις τώρα” είπε ο αστυνόμος και χαμήλωσε ταχύτητα για να συγχρονιστεί με το τρίκυκλο μπροστά του. Το καντέτ έτριξε, το ραδιόφωνο έκλεισε απότομα και μια βαθιά μελαγχολική φωνή ακούστηκε:
“Φοργκίβ μι Μάστερ…..”

3 ώρες μετά

O Αλέξης αστυνόμος με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι και με δάκρυα στα μάτια κοιτούσε απο ψηλά το μελαγχολικό λιμανάκι που αγκάλιαζε τα σκοτεινά νερά του Αμφιλόχness. Είχε νοικιάσει ένα δωμάτιο με θέα τη θάλασσα στο μοναδικό μοτέλ της πόλης. Το μοτέλ λέγονταν “Ο ομίχλες του Άμφιλον”. Θα κοιμότανε εκεί το βράδυ και αναγκαστικά την επόμενη μέρα θα έπαιρνε το λεωφορείο για Ατενούπολη. Το ουίσκι λόγω της ζέστης πινότανε με ταλαιπώρια άλλα δεν ήξερε πως αλλιώς να τιμήσει τον θάνατο του πιστού του μεταλλικού συντρόφου. Είχε βραδιάσει για τα καλά και ένα δροσερό αεράκι φυσούσε μέσα από τα έρημα σοκάκια του Άμφιλοχ. Ο Αστυνόμος πήρε μία μπουκάλα ουίσκι ΒΑΤ 69 (με το 69 να συμβολίζει τη σχέση δούναι και λαβείν που είχε με το αμάξι του) και αποφάσισε να κατηφορίσει προς την παραλία. Μετά από τόση ζέστη αυτή η δροσιά ήταν ευλογία. Καθώς έβγαινε από το μοτέλ η μαυροντυμένη γριά, χήρα και ιδιοκτήτρια του μοτέλ του λέει προειδοποιητικά:

– Στη θέση σου ξένε θα έμενα μέσα. Η νύχτα εδώ είναι σκοτεινή και γεμάτη τρόμο!
– Δε μας χέζεις παλιόγρια;!

15 λεπτά μετά..

Η παραλία ήταν έρημη. Οι τουρίστες πάντα προσπερνούσαν αυτόν τον καταραμένο τόπο και οι ντόπιοι ήταν κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους. Ο Αστυνόμος έβγαλε τις σαγιονάρες και βύθισε τα πόδια στην υγρή και κρύα άμμο. Πήρε μια γενναία γουλιά και ξάπλωσε. Τα αστέρια έχοντας απαλλαχτεί από την βία του σεληνόφωτος προκαλούσαν δέος. Από ένα μικρό κασσετοφωνάκι που είχε φέρει μαζί ακουγότανε  το taijin kyofusho. H Σοφία του είχε μάθει πως οι ποστροκιές είναι το απόλυτο sοundtrack για τέτοιες καταστάσεις. Ο Αλέξης σκέφτηκε πως σε μια τέτοια παραλία σαν και αυτή τη βρήκανε νεκρή. Ίσως και αυτή να έκανε παρόμοιες σκέψεις με αυτόν κοιτώντας τα αστέρια. Το μπουκάλι είχε σχεδόν αδειάσει…

Ο Αστυνόμος είχε ζαλιστεί για τα καλά. Ήξερε πως έπρεπε να γυρίσει πίσω να κοιμηθεί αλλα είχε απομέινει να κοιτάει την θάλασσα. Στο ανέκφραστο πρόσωπο του  άρχισαν να αχνοφαίνονται σημάδια φόβου καθώς είδε μια ανθρώπινη μορφή να βγαίνει από τη θάλασσα. Ήθελε να τρέξει ή να πυροβολήσει αλλά είχε παγώσει στην θέση του. Αν η άμμος ήταν κρύα τώτα την ένιωθε παγωμένη. Η ανΘρώπινη μορφή σύρθηκε έξω απο τη θάλασσα και σηκώθηκε όρθια. Υπό το φως των αστεριών ο αστυνόμος μπορούσε να διακρίνει μόνο μια ψηλή σιλουέτα με μακρυά μαλλιά και τεράστια νύχια. Κυριολεκτικά κατουρήθηκε πάνω του καθώς άκουσε την παγωμένη φωνή του πλάσματος.

“Αστυνόμε…..μην πας στην Μύκεθνο…..το μόνο που θα βρείς….είναι ο θανατός σου…..”

Η μορφή πλησίασε περισσότερο και ο Αλέξης άρχισε να διακρίνει πως το ένα στήθος του πλάσματος  ήταν αντρικό και το άλλο γυναικείο…
Αμφί… σκέφτηκε και αναγούλιασε……

ΜΠΛΙΑΟΥΡΓΚ!!!!

Ξύπνησε την επόμενη μέρα στο δωμάτιο του. Το στρώμα του ποτισμένο με κάτουρο και ξερατό. Ο Αλέξης Αστυνόμος που είχε πάρει  το Lower πριν δέκα χρόνια μονολόγησε:  “Fuck my Life”.

Σημείωση 1: O Τρύφωνας όταν μεγάλωσε έκανε το δικό του black metal συγκρότημα με όνομα”Transgribovian Darkness” και πέθανε από την πρέζα λίγ πριν κυκλοφορίσει το ντεμπούτο.

Σημείωση 2: Αφιερωμένο το ποστ στον biologo που στα άντα δεν δαμάζεται και στον gmargari που σπάζεται.

Advertisements

One thought on “To Τέρας του Αμφιλόχness

  1. Επιτέλους Αστυνόμος! Να ετοιμάζουμε σιγά-σιγά το Βιβλίο 2;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s