Οι ομίχλες του Αίθαλον

(Για να διαβάσετε το προηγούμενο κεφάλαιο κάντε κλίκ εδώ)

Ο Γιώργος κοίταξε αδιάφορα τον λεκέ από κρασί στο γαμπριάτικο κουστούμι του. Τα βιολιά κάνανε το 69 με τα νταούλια και η νύφη του, ακριβώς απέναντι του στο τραπέζι, τον κοιτούσε με μάτια γεμάτα υποσχέσεις για μια πρώτη νύχτα γάμου μες στην λαγνεία και την ηδονή. Ξαφνικά θυμήθηκε τα λόγια της μακαρίτισσας της μάνας του: “Μεγάλη γρουσουζιά να πέσει λεκές κρασιού στα ρούχα σου τη νύχτα του γάμου σου γιόκα μου, γιαυτό μάθε να τρως και να πίνεις σαν άνθρωπος, και όχι σαν καθυστερημένος!”

Ο Γιώργος γέλασε και σκέφτηκε τι χαζά πράματα είναι οι προoλήψεις, και πως κάθε σύγχρονος μορφωμένος άνθρωπος θα πρέπει να τις θεωρεί τουλάχιστον σκοταδισμό. Φυσικά αν ήξερε πως σε 2 βδομάδες από τώρα, θα αναγκάζονταν να έτρωγε τις σάρκες του πτώματος της γυναίκας του, προκειμένου να επιβιώσει  στο κολασμένο νησί της Fr’iko’Dia δε θα ένιωθε το ίδιο για τις  δεισιδαιμονίες.

Ο Αστυνόμος μέχρι και διήγημα προσπάθησε να γράψει προκειμένου να περάσει η ώρα του μες στο λεωφορείο για Ατενούπολη. Το αποτέλεσμα απαράδεκτο όπως και ο τίτλος. Ο μήνας του μέλιτος: Τα μαϊμούδια του Χάους. Πριν από αυτό είχε δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα. Να κοιμηθεί, να διαβάσει εφημερίδα, να ακούσει μουσική, να βρει ενδιαφέρον στη 50λεπτη τηλεφωνική συνομιλία της φοιτήτριας που καθόταν μπροστά του με την κολητή της, να δει για 89η φορά στην τηλεόραση του οχήματος το Μπακαλόσκυλο, να απαριθμήσει τα εικονίσματα, να μετρήσει τις ιερές προσφορές των Θεών της φύσης  πάνω στην άσφαλτο (νεκρές αλεπούδες κυρίως), να καταφέρει να δει τι σκατά παιχνίδι παίζει στο κινητό του μπλικι μπλικι ο διπλανός του, να απαριθμήσει τις μάρκες ουαλικών ουίσκι που είχε δοκιμάσει, να μην βγει νικημένος με την δοκιμασία που λέγετε ΚΤΕΛ.

Continue reading

Advertisements