Οι ομίχλες του Αίθαλον

(Για να διαβάσετε το προηγούμενο κεφάλαιο κάντε κλίκ εδώ)

Ο Γιώργος κοίταξε αδιάφορα τον λεκέ από κρασί στο γαμπριάτικο κουστούμι του. Τα βιολιά κάνανε το 69 με τα νταούλια και η νύφη του, ακριβώς απέναντι του στο τραπέζι, τον κοιτούσε με μάτια γεμάτα υποσχέσεις για μια πρώτη νύχτα γάμου μες στην λαγνεία και την ηδονή. Ξαφνικά θυμήθηκε τα λόγια της μακαρίτισσας της μάνας του: “Μεγάλη γρουσουζιά να πέσει λεκές κρασιού στα ρούχα σου τη νύχτα του γάμου σου γιόκα μου, γιαυτό μάθε να τρως και να πίνεις σαν άνθρωπος, και όχι σαν καθυστερημένος!”

Ο Γιώργος γέλασε και σκέφτηκε τι χαζά πράματα είναι οι προoλήψεις, και πως κάθε σύγχρονος μορφωμένος άνθρωπος θα πρέπει να τις θεωρεί τουλάχιστον σκοταδισμό. Φυσικά αν ήξερε πως σε 2 βδομάδες από τώρα, θα αναγκάζονταν να έτρωγε τις σάρκες του πτώματος της γυναίκας του, προκειμένου να επιβιώσει  στο κολασμένο νησί της Fr’iko’Dia δε θα ένιωθε το ίδιο για τις  δεισιδαιμονίες.

Ο Αστυνόμος μέχρι και διήγημα προσπάθησε να γράψει προκειμένου να περάσει η ώρα του μες στο λεωφορείο για Ατενούπολη. Το αποτέλεσμα απαράδεκτο όπως και ο τίτλος. Ο μήνας του μέλιτος: Τα μαϊμούδια του Χάους. Πριν από αυτό είχε δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα. Να κοιμηθεί, να διαβάσει εφημερίδα, να ακούσει μουσική, να βρει ενδιαφέρον στη 50λεπτη τηλεφωνική συνομιλία της φοιτήτριας που καθόταν μπροστά του με την κολητή της, να δει για 89η φορά στην τηλεόραση του οχήματος το Μπακαλόσκυλο, να απαριθμήσει τα εικονίσματα, να μετρήσει τις ιερές προσφορές των Θεών της φύσης  πάνω στην άσφαλτο (νεκρές αλεπούδες κυρίως), να καταφέρει να δει τι σκατά παιχνίδι παίζει στο κινητό του μπλικι μπλικι ο διπλανός του, να απαριθμήσει τις μάρκες ουαλικών ουίσκι που είχε δοκιμάσει, να μην βγει νικημένος με την δοκιμασία που λέγετε ΚΤΕΛ.

Αποτυχία.Μεγάλη. Ήταν ήδη στα μισά της διαδρομής και νόμισε πως είχε κάνει 3 φορές πήγαινε-έλα την Σιβηρία με μουλάρι. Απέμεινε να κοιτάζει σαν μαστουρωμένος έξω από το παράθυρο.Το χανγκόβερ του συνέθλιβε το είναι και ταξίδευε την σκέψη του σε μίζερα μονοπάτια. Φαντάζονταν τον εαυτό σου σαν ατιμασμένο ιππότη που του στέρησαν τον υποστατικό, το άλογο και το Happy ending. Ο ιγκόρ τον πρόδωσε, το όπελ καντετ ξεψύχησε και η σοφία ήταν νεκρή…Διάολε,μόνο το συκώτι του δεν τον είχε απογοητεύσει ακόμα. Και ήταν και η προφητεία του πλάσματος που είδε στο όνειρο του…ή μήπως δεν ήταν όνειρο.

Τις σκέψεις διέκοψε η φωνή του οδηγού: “Λόγω έργων στην εθνική θα κάνουμε μια μικρή παράκαμψη. Θα περάσουμε από το Αίθαλον. Εκεί Θα κάνουμε και στάση 15 λεπτών στην ταβέρνα “το παιχνιδιάρικο γουρουνοζάγαρο”

Ακολούθησε χαμός μες στο λεωφορείο. Η φοιτήτρια μπροστά έπαιρνε νευρικά ανάσες από τη συσκευή που είχε για το άσθμα, ο διπλανός του Αστυνόμου έκλαιγε με λυγμούς, 2 γιαγιάδες ουρλιάζανε με όλη τους τη δύναμη ενώ τραβούσανε τρίχες του προσώπου τους.

“Mην αγχώνεστε παιδάκια, ο μπαμπάκας ξέρει που σας πηγαίνει. ” Είπε με σιγουριά ο οδηγός χαϊδεύοντας την μουστάκα του.

“Μην απομακρυνθείτε μες στην ομίχλη και θα είστε όλοι καλά”

Ο αστυνόμος  ήξερε την ιστορία του Αίθαλον. Κάποτε ήταν μία ήσυχη κωμόπολη με κύρια ενασχόληση την καλλιέργεια αμπελιών ποικιλίας  Ντεμπίνα. Οι Αιθαλονίτες ήταν άνθρωποι γρήγοροι στον θυμό αλλά και γρήγοροι στο γέλιο, εργατικοί και φιλότιμοι. Βράζανε τα τσίπουρά τους γελάγανε και σε κερνάγανε. Όλα άλλαξαν όταν κάποιος Αιθαλονίτης που έλειπε χρόνια στο εξωτερικό αποφάσισε να καλλιεργήσει την ποικιλία Ζαμπέλα αντί της Ντεμπίνας. Η πράξη αυτή βρήκε πάρα πολλούς μιμητές και έτσι ξεκίνησε και η πτώση και η παρακμή του πάλαι ποτέ όμορφου τόπου. Για το πως ήρθε η ομίχλη υπάρχουν πολλές εκδοχές. Η μία είναι πως αυτός που έφερε την Ζαμπέλα έκανε ένα πείραμα με θειάφι τσίπουρο και μεθάνιο, που απέτυχε παταγωδώς. Η άλλη είναι πως η Θεότητα Ντεμπίνα οργισμένη για την προδοσία να φέρουν ποικιλία της δίδυμης σατανικής αδερφής της Ζαμπέλα στα ιερά της χώματα, καταράστηκε τους κατοίκους  πως όποτε πίνουν τσίπουρο και κοιμούνται, οι αναθυμιάσεις από τις ανάσες τους να είναι τοξικές και δηλητηριώδεις για τους ξένους. Ένα ήταν το σίγουρο: Το Αίθαλον ήταν μονίμως καλυμμένο από τοξική Αιθυλομίχλη που τρέλαινε κούφαινε και ακρωτηρίαζε. Αυτά τα λίγα ήξερε ο Αστυνόμος, κυρίως από το μπεστ σέλλερ “Γορίλες στην Αιθυλομίχλη”. Αυτό που τον προβλημάτιζε περισσότερο όμως ήταν πως  η παράκαμψη μες από το Αίθαλον σήμαινε άλλες 3 ώρες μες στο λεωφορείο της Ταλαιπώριας.

Δεκαπέντε λεπτά αργότερα όλοι οι επιβάτες ήταν στριμωγμένοι μες στη ταβέρνα “Το παιχνιδιάρικο Γουρουνοζάγαρο”.  Μπορούσαν να διαλέξουν ανάμεσα σε χαλασμένο κοκκινιστό ή χαλασμένο λεμονάτο. Οι περισσότεροι πήραν απλά νερό (χρυσοπληρωμένο). Ο μισός άνθρωπος μισός Αιθαλονίτης ταβερνιάρης, έβλεπε τους πελάτες και έγλυφε νευρικά και από ευχαρίστηση  με τη διχαλωτή του γλωσσά τα ξερά του χείλη. Από τα παράθυρα μπορούσε κανείς να δει σε ακτίνα 50 μέτρων την ομίχλη να απλώνεται. Παρά την ζέστη της εποχής όλοι νιώθαν ένα ψύχος καθώς η καρδιά τους είχε παγώσει από τον φόβο της κατάρας της Ντεμπίνας. Μόνο ο Αστυνόμος έδειχνε αδιάφορος ως προς την ομίχλη. Καθόταν όρθιος κοντά στο παράθυρο πίνοντας ντόπια σκατόμπυρα μπας και συνέλθει από το hangover. Οι σκέψεις του ήταν μαύρες και ένιωθε να τον πλημμυρίζει η απόγνωση. Ήταν πραγματικά πνιγμένος από όλους και απ’ όλα. Η παράκαμψη ήταν το μπούκοβο στον πατσά του.  Αν μπορούσε θα έκανε επίκληση οι ομίχλες να μπαίναν στην ταβέρνα και να τους πάρουν όλους! Όλους! Αυτός όμως ήταν που τα είχε χάσει όλα. ΌΛΑ! Αυτός ήθελε τόσο πολύ να εξαφανιστεί μες στις ομίχλες για πάντα. Προδοσίες, γυναίκες πάνθηρες, νεκροί έρωτες, ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΚΤΕΛ. Ήθελε να εισπνεύσει τις αναθυμιάσεις του καταραμένου Ναρκοτσίπουρου και να απαλαχτεί από τα λεωφορεία, τα  φαντάσματα και την ανούσια αυτή αναζήτηση!

Ξαφνικά και προς έκπληξη όλων ανοίγει την πόρτα της ταβέρνας και αρχίζει και τρέχει. Τρέχει μες στην Αιθυλομίχλη!

………

………

………

………

Περάσανε λεπτά ή ώρες ή μέρες δεν έχει σημασία.

Ο αστυνόμος δεν έβλεπε τίποτα. Ζαλισμένος σερνόταν στα τέσσερα περιμένοντας τις ομίχλες να τον ταξιδέψουν μακριά από αυτή τη ζωή. Το μυαλό του και οι σκέψεις του είχαν θολώσει από τις Αναθυμιάσεις. Ξαφνικά το είδε μπροστά του. Ένα κατάμαυρο άλογο, περήφανο και υπέρλαμπρο.

“Γενναίε Ιππότη. Μην εγκαταλείπεις. Θα γίνω εγώ ο νέος σου σύντροφος σε αυτή την αναζήτηση. Ακόμα και αν βρεις τον χαμό σου εγώ θα είμαι εκεί για σένα. Μην εγκαταλείπεις ακόμα σαν αδερφούλα. Α! και τα κλειδιά είναι στην μίζα”

3 ώρες μετά….

Ο Αστυνόμος οδηγώντας ένα κατάμαυρο Opel Μada 30 ετών με τσίτα τα γκάζια και με ghost riders in the sky στο ραδιόφωνο, έβλεπε την Ατενούπολη να απλώνει τα ζουμερά αλλά γέρικα μπούτια της μπροστά του…

P.S. Αφιερωμένο στην Ιωάννα που έχει γενέθλια σήμερα και δεν θέλω να ξοδευτώ.

Advertisements

One thought on “Οι ομίχλες του Αίθαλον

  1. Επιτέλους ρε φιλθυ…. Αν και λίγο filler το επεισόδιο, ψηφίζω Ντεμπίνα και ξερό ψωμί….Θέλουμε περισσότερη δράση!!!!

    (Αυτό με τη Φρικωδία σκέψου το για spin off…)

    Ιωάννα χρόνια πολλά, αν και δεν έτυχε να γνωριστούμε!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s